یه چند مدت شده لاک دور و برم رو شکستم و دارم کار خبری میکنم با یکی از روزنامه های کشوری .گزارش تهیه می کنم و شبها تا دیر وقت برای صفحات سیاست و منطقه آزاد مطلب می نویسم . بعضی وقتها هم مطالبم به خیلی ها بر می خوره . درست دیگه شور و نشاط و سر نترس سالهای اولیه خبرنگاری رو ندارم و لی بازم خدا رو شکر که بعد از سه سال دوری از حوزه رسانه دوباره تونستم قلم بدست بگیرم و بگم.
خیلی دوست داشتم تو خبرگزاری واسه همیشه می موندم ولی نشد... امروز توفیق شد در بهزیستی باشم و هر لحظه تلنگری سخت تمام وجودم رو فرا بگیرد که بخودت مغرور نشو.وقتی اوج فقر وئ فلاک رو می تونم با تمام وجودم در بازدیدهایی که می رویم رو درک کنم و وقتی صدای گریه کودک خردسالی که هیچ کس را ندارد و چشمان منتظرش یک مادر و پدر واقعی را طلب می کند . وقتی معلولین خردسال را در چارچوب تختهایشان می بینم بی هیچ تکانی. بی هیچ حرفی و کلامی و فقط چرخش چشمانی منتظر به آسمان دوخته شد و خدایی که فقط با او آرام می گیرند . تمام وجودم را می لزاند و دیگر پشیمانم نیستم که اینجام
ولی همشه دلم برای دوستان رسانه ای تنگ می شود و همیشه یاد ایام می کنم
باشد که روزی برگردم کار خبری انجام دهم ان شاءا...
یکشنبه 3 آبان1388 ساعت 17:23| نویسنده : محسن مروی |
